Już sama okładka książki zapowiada charakter zawartych w niej wierszy – oszczędnych w formie, a jednocześnie niezwykle intensywnych emocjonalnie. Jak pisze we wstępie do tomiku Andrzej Dębkowski, są to utwory, które „nie udają niewinności, nie kokietują formą, nie zasłaniają się metaforą tam, gdzie prawda domaga się nagiego słowa”. To poezja odważna, szczera i bezkompromisowa, dotykająca tematów samotności, straty, miłości, cielesności, pamięci i przemijania.

Danuta Bartoszuk jest członkinią Związku Literatów Polskich oraz kilku stowarzyszeń literackich. Dotychczas wydała tomiki: dotykając przemijania (2017), Czekając na zmartwychwstanie (2020), Może narodzenie (2021), Tkanka bliznowata (2023), a najnowszy z nich – Łóżko bez widoku – stanowi kolejną odsłonę jej konsekwentnie budowanego świata poetyckiego. Autorka nie ukrywa własnych doświadczeń ani emocji. Pisze o tym, co przeżyte i prawdziwe, unikając patosu oraz literackich masek. Jej poezja jest osobista, ale jednocześnie pozostawia przestrzeń do indywidualnej interpretacji.

Szczególne poruszenie podczas spotkania wywołał wiersz „Modlitwa niepokornej”. To utwór, który prowokuje do refleksji i nie pozostawia czytelnika obojętnym. Poetka świadomie odwraca w nim tradycyjną formułę modlitwy, prowadząc dialog z pojęciami grzechu, pokuty i przebaczenia. Z dużą subtelnością, ale i odwagą podejmuje temat relacji między pożądaniem, winą, wolnością oraz prawem człowieka do własnych wyborów. Ironia przeplata się tu z powagą, a religijna symbolika staje się narzędziem stawiania pytań o granice moralności, odpowiedzialności i autentyczności.

Spotkanie przebiegało w atmosferze uważnego słuchania i otwartego dialogu. Autorka opowiadała o procesie powstawania swoich wierszy, inspiracjach oraz doświadczeniach, które znajdują odzwierciedlenie w jej twórczości. Nie zabrakło również wspólnego czytania poezji i rozmów z publicznością, które potwierdziły, że poezja Danuty Bartoszuk skłania do zatrzymania się, refleksji i stawiania pytań o to, co w życiu najważniejsze.