„Cieszę się, że zmieniłem swój świat na bardziej rozrywkowy, a zarazem mi żal. To jednak było parę lat z Beethovenem, Mozartem, Szymanowskim…Ale pozostałem wierny swej jedynej partii w życiu – Partii JSB. Jana Sebastiana Bacha. Od niego zawsze zaczynam ćwiczenie.

Bo jest najtrudniejszy”

Zbigniew Wodecki, fragment rozmowy z Wacławem Krupińskim

 Zbigniew czy Zbyszek? Skrzypek klasyczny czy trębacz rozrywkowy? Artysta estradowy czy muzyk awangardowy?

 Zbigniew Wodecki miał dwa życiorysy. W pierwszym występował w filharmoniach jako skrzypcowy solista, podbijał Europę u boku Ewy Demarczyk, szalał w jazzowych improwizacjach i nagrywał piosenki, które wyprzedzały resztę polskiego popu przynajmniej o długość plerezy. W drugim uchodził za eleganckiego pana z telewizji, showmana w popularnych programach, muzyczną instytucję. Tyle że o tym pierwszym wszyscy na lata zapomnieli. Nawet on sam.

 "Wodecki. Tak mi wyszło" to książka na dwa głosy: reporterska opowieść Kamila Bałuka o Zbyszku i przebojowym powrocie jego pierwszej płyty po niemal 40 latach od debiutu oraz historia Zbigniewa, którą Wodecki snuje w autobiograficznej rozmowie z Wacławem Krupińskim dosłownie na chwilę przed wybuchem Zbyszkomanii.

 Czy Zbigniew mógł przypuszczać, że "powróci" jako Zbyszek? Czy Zbyszek w młodości planował zostać Zbigniewem? A może po prostu tak mu wyszło? (z okładki)

Bałuk, Kamil: Wodecki – tak mi wyszło – Warszawa, Wydawnictwo Agora, 2018

SPRAWDŹ GDZIE MOŻESZ WYPOŻYCZYĆ

 

 


Katarzyna Miller (autorka wielu poradników, psycholożka, psychoterapeutka i filozofka z kilkudziesięcioletnią praktyką terapeutyczną) oraz Suzan Giżyńska (reżyserka i copywritera) napisały kolejny już  poradnik (poprzednie tytuły: „Instrukcja obsługi kobiety”, „Instrukcja obsługi faceta”). Tym razem odpowiadają na pytanie:

Czy można obronić się przed toksycznymi ludźmi?  

W książce zawarta jest odpowiedź (tak) oraz metody obrony przed osobami „zatruwającymi” nam życie.
„Każdego dnia mamy do czynienia z toksycznymi ludźmi. Możemy spotkać ich na każdym kroku (…). Katarzyna Miller i Suzan Giżyńska podpowiadają, jak nie ulegać wpływom toksycznych ludzi, wychodzić obronną ręką z konfliktowych sytuacji, a także jak radzić sobie z emocjami, które nam przy tym towarzyszą.” (z okładki)

Miller, Katarzyna: Instrukcja obsługi toksycznych ludzi – Warszawa, Wydawnictwo Zwierciadło, 2018

SPRAWDŹ GDZIE MOŻESZ WYPOŻYCZYĆ

okładka książki


Seksualność w trakcie zbrojnego konfliktu najczęściej sprowadza się do przemocy: masowych gwałtów, zniewolenia, naznaczania. Doświadczenie seksualnej pracy przymusowej w nazistowskim burdelu nadal pozostaje w sferze tabu. Przemilczany pozostaje sam fakt istnienia systemu kontrolowanego nierządu, przemilczane są jego ofiary. Przemilczany jest też okres powojenny – czas, w którym wojenny los kobiet równał się z grzechem kolaboracji, kobiet, którym publicznie golono głowy za intymne relacje z wrogiem. 

Historia seksualnych pracownic przymusowych w okresie wojny nigdy nie będzie klasyczną narracją. Prawdopodobnie nigdy nie stanie się też częścią polskiej pamięci zbiorowej. Jest już za późno. Mikrobiografie bohaterek tej książki pozostaną niedokończone. Rzadko zdarza się, żeby któraś z ofiar pozostawiła świadectwo, nikt też nie zadbał o to, aby zaświadczyły o swojej przeszłości. Powojenne milczenie o ich cierpieniu było najprawdopodobniej najsurowszą karą. Ich cierpienie pozostało niewypowiedziane.

Dotychczas nie było „odpowiedniego” momentu. Nadal tak zwani więźniowie asocjalni, homoseksualiści, ofiary przemocy seksualnej to „nieistotne wyjątki”. Strach było o nich mówić. Nie mogliśmy albo nie chcieliśmy o nich usłyszeć. Joanna Ostrowska wypełnia tę lukę. (z okładki)

Joanna Ostrowska (ur. 1983) – doktor nauk humanistycznych w zakresie historii (Wydział Historyczny UJ), absolwentka Instytutu Sztuk Audiowizualnych UJ, Katedry Judaistyki UJ i Gender Studies UW. Studiowała również produkcję filmową i telewizyjną na PWSFTviT w Łodzi.

Zajmuje się tematyką związaną ze zjawiskiem przemocy seksualnej w trakcie II wojny światowej i zapomnianymi ofiarami nazizmu. Krytyczka filmowa i selekcjonerka Krakowskiego Festiwalu Filmowego. Pracowała jako dramaturżka.

Ostrowska, Joanna: Przemilczane – seksualna praca przymusowa w czasie II wojny światowej – Warszawa, Wydawnictwo Marginesy, 2018

SPRAWDŹ GDZIE MOŻESZ WYPOŻYCZYĆ

okładka książki


Romans niemożliwy.
Ona – dopiero wchodząca w życie, spontaniczna i radosna poetka.
On – starszy o trzydzieści lat, intelektualista o smutnych oczach, książę emigracji.
Połączy ich uczucie – tajemnicze i skomplikowane.

W 1957 roku Agnieszka Osiecka jedzie do Paryża. W walizce przemyca opowiadanie narzeczonego, Marka Hłaski, by przekazać je szefowi paryskiej "Kultury". Jerzy Giedroyc jest olśniony – jednak nie tylko talentem młodego pisarza, ale przede wszystkim zjawiskową poetką. Jedzie za nią nawet do Londynu, choć nikt od dawna nie widział go poza Paryżem. Wszystko po to, by wręczyć jej fiołki. Agnieszka także czuje coś, czego nie doświadczyła nigdy wcześniej. Ale nawet ona – ekspertka od miłości – nie potrafi nazwać tego, co ich łączy.

W opartej na faktach powieści Manuela Gretkowska mistrzowsko opowiada historię miłości niemożliwej, o której Osiecka milczała całe życie.(z okładki)

 "Osiecką kochamy i widzimy w niej ikonę słodkiej poetessy z warkoczem. A ona była pełna sprzeczności. Miała jak każdy swoje mroczne strony, być może mroczniejsze, na pewno bardziej niszczące." Manuela Gretkowska

 Gretkowska, Manuela: Poetka i książę – pierwsza opowieść o Agnieszce Osieckiej – Kraków, Społeczny Instytut Wydawniczy Znak, 2018

SPRAWDŹ GDZIE MOŻESZ WYPOŻYCZYĆ

 

 


Spacer po cmentarzach jest najlepszym lekarstwem na troskę. 

Wszyscy martwi kiedyś żyli. 
Ty wciąż żyjesz. 
To dobra odtrutka na pretensje wobec przeciwności losu.

Na kartach swej nowej książki Daniel Odija zagląda w przezroczyste głowy swoich „innych” bohaterów. Oni zaś – przypadkowo spotkane osoby, grupy, rodziny – opowiadają o samotności, traumie, szaleństwie, godzeniu się z tym, co przyniosło życie i w końcu o śmierci. W tym ich rozgadanym świecie słowa wybuchają jak bomba w przepełnionym pociągu. Każdy ma swoją historię, którą uważa za najważniejszą. Każdy ma swoją tajemnicę i rozterkę, których nie chciałby wyjawić: 

Głowy opowiadały:
Ta o swoim życiu, tamta o swoim umieraniu.
Kolejna narzekała, gdy następna wychwalała.
Kłębiły się w nich nienawiść i miłość,
wybaczenie i przekleństwo, nuda i euforia.

Kilkadziesiąt monologów łączy pragnienie intymnych wyznań. Opowieści jak rzeka wypływają jedna z drugiej i jedna w drugiej znikają. Dowiadujemy się o pijanym pływaku, którego uwiodła woda. O samotnym kierowcy zjadanym przez wyrzuty sumienia. O jednonogim tancerzu. O kwiatach z papieru, pachnących perfumami śmierci. I pisarzu, który w swojej książce ożywił zidiociałe odbicie samego siebie, by natychmiast je, czyli siebie, uśmiercić (z okładki).

„Przezroczyste głowy” to zbiór poruszających, nieco lirycznych opowieści, których motywem przewodnim jest śmierć. Daniel Odija ukazuje jej różne aspekty, skutki oraz całą gamę postaw wobec umierania. 

Odija, Daniel: Przezroczyste głowy – Kraków, Wydawnictwo Literackie, 2018

SPRAWDŹ GDZIE MOŻESZ WYPOŻYCZYĆ